Ikke, ikke, ikke… Ook gij Narcissus! Ja, ook ik!

door Udo Holtappels

Net heb ik het boekje Echte vrienden van Stine Jensen gelezen. Het sluit aan bij wat ik voel sinds ik mijn eigen twitteraccount heb aangemaakt: wat moet ik in godsnaam elke dag twitteren! Wie zit er te wachten op mijn tweets? Of… nog korter door de bocht: wie zit er te wachten op mijn mening?

Met de komst van Facebook en Twitter en alle andere sociale media is het onderscheid tussen privé en publiek vervallen. Niet vervaagd, maar vervallen. Waarom moet iedereen alles van mij weten? Ik wil graag in mijn eigen tijd kunnen doen wat ik wil, zonder dat iemand daarbij meekijkt. Ik wil op stap met mezelf, dat is al narcistisch genoeg. Ik hoef niet zo nodig aan mijn volgers te vertellen dat ik op stap ben geweest.

Waar komt die ongebreidelde drang tot het continu delen van persoonlijke informatie toch vandaan? Het gaat er niet om wat je zegt als je maar wat zegt. Voorbeeld? Iemand die elke morgen ‘goedemorgen’ twittert en ’s avonds ‘welterusten’. Wat is het nut ervan? Of iemand die te pas en te onpas zijn mening over bepaalde politieke gebeurtenissen oppert. Waar haalt diegene de autoriteit vandaan? Een communicatieadviseur die op zijn persoonlijk Twitter zegt dat hij flink geborreld heeft. De volgende dag moet hij een klant zijn deskundigheid laten zien. ‘Zo, goed op stap geweest?’ Ai.

Ik denk dat het een trend is die is ingezet bij de explosie van BN’ers van enige jaren geleden. BN’ er als doel op zich. Bekende Nederlander word je bijvoorbeeld door mee te doen met een reality programma, in welke vorm dan ook, van ‘Boer zoekt Vrouw’ tot  ‘Oh Oh Cherso’, ‘De Villa’, ‘Expeditie Robinson’. Dan mag je ook je mening over alles, maar dan ook alles aan de wereld verkondigen. Over politiek, muziek, leven en dood, etc. Je hoeft er niets voor te kunnen. Een lintje doorknippen, oke, maar ook de politieke situatie in Syrië becommentariëren. Zangers moeten zingen, acteurs acteren, journalisten schrijven, columnisten meningen ventileren, communicatieadviseurs advies geven, of zoiets…

Je zet je autoriteit in, daar gaat het om. Dat moeten communicatieadviseurs adviseren aan al diegenen die op het punt staan om ook te gaan twitteren. Deel je kennis! En vooral: deel de kennis van je vakgebied. Dan vergroot je je autoriteit. Waarvoor ga jij je twitter gebruiken, dat moet de vraag zijn. Als je wethouder bent, op welk gebied wil jij als topper gezien worden? Ga daar dan mee aan de slag.

Je kunt – als je je begeeft op glad twitterterrein – je autoriteit alleen maar verliezen. Heb je meegedaan aan de Miss Wet T-shirt competitie op Ameland, zet het gerust op Facebook, maar verbaas je niet als je het als een natte dweil terugkrijgt. Heb je een stevige kater, hou het voor je, anders bezorgt het je echt hoofdpijn! En je hoeft echt niet elke dag te twitteren, één keer per week is ook al goed, als je tweet dan maar hout snijdt! Of niets!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Collega Udo, Communicatie, Online communicatie en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s