Is er nog leven na de Mont Ventoux?

door Marcel Zijp

Het is volbracht! De Mont Ventoux is bedwongen. Achteraf herinner je altijd de leuke dingen en dat is maar goed ook. Dus begin ik met de teleurstellingen, anders ben ik die dadelijk alweer vergeten:

Er zijn geen rondemissen op de Ventoux.
Al dansend op je pedalen de berg op, heb ik niet meegemaakt.
Te weinig slaap, maar dat lag aan ons zelf.
Er is geen terras met stoelen en zitkussentjes bovenop de berg om even bij te komen.
Ik kan nu weer zitten.

Wat was er wel:
Mijn vintage Peugeot Ventoux, Jan kreeg gelijk: “gi nog niet kapot al zodut wille”.
Mijn slaapmaat en de fietsen naast het bed.
Het bedrag van 250.000 euro voor de afdeling oncologie, van het Elkerliek ziekenhuis.
De spanning voor de wedstrijd.
Die berg en die 26 km naar de top, oja… het stijgingspercentage.
Het Simpson monument, was er wel, niet gezien.
Die trainingsmaatjes, die net zo afzagen.
Isostar repen die smelten in de verpakking.
De geweldige Helmondse karavaan, die ‘even op en neer’ kwamen om ons bij te staan.
Tranen en euforie.
De kussen.
Die knuffel en de trots.

24 uur verder, het gat:
Het is allemaal voorbij. Zit hier achter mijn bureau, wat naar het scherm te turen.
Zie blauwe lucht, boom toppen en de kerktoren van Aarle-Rixtel. Ook mooi……?!
Ik voel me leeg. Ik voel me een “fiets”-veteraan, terug van het front. Wat zou de anderen aan het doen zijn, wat ga ik doen?
Zou ik dat gevoel nog ooit krijgen?

“Dierbaar zijn mijn herinneringen”

Bedankt allemaal

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Collega Marcel. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s